Sterk

Ik eet drie goede maaltijden per dag. Tussendoor drink ik water, veel water, en doe wat oefeningen om de spieren op peil te houden. Desondanks: vol goede moed begonnen aan een wandeling stort ik op nog geen driehonderd meter van mijn huis volkomen in en overweeg, als een kansloos doorrookte toerist gezeten op een geveltrappetje langs de Herengracht, om een taxi terug te nemen. No way. Met de juiste pauzes en veel gevloek kom ik weer thuis, en in bed. Maagzuur; hoofdpijn, vermoeidheid. Het is lastig typen, heden ten dage, mede doordat ik nu toch echt het gevoel in mijn vingers kwijt ben. Dat wil niet zeggen dat ik mijn vingers niet meer voel; er heerst een soort prikgevoel, als van een ledemaat dat uit zijn slaap geraakt; waarin het bloed weer gaat stromen. Er zal best nog wel bloed door mijn vingers stromen maar ik merk het niet. Alles gaat een stukje langzamer dan gewoonlijk. Sms’en is een crime, bladzijdes omslaan vervelend en mezelf afdrogen een rotklus. Een potje augurken openmaken is ondoenlijk. Gelukkig heb ik niet de geringste behoefte om een potje augurken open te maken, en het wordt me ook niet gevraagd, dus dat valt dan alweer mee.

Meer, meer, u wilt meer »

Dat zal smaken!

O.l.v. Joop "Chemo" Braakhekke.

Kankerzooi

Het is prachtig weer; het WK-voetbal is aan de gang, en ik ben ziek met behoud van salaris. Ik voel me niet bijzonder ziek op dit moment, vandaar dat ik spijbel van het ziek zijn. Vanmiddag kwam ik niet geheel toevallig De Chef tegen, voor De Pels, en hebben we wat gedronken (hij een warme chocolademelk en ik stiekem een vaasje Jupiler*). Daarna begaven wij ons opgetogen naar de Utrechtsestraat om bij A la Carte een grote wereldkaart aan te schaffen (naast een huis, vrouw en auto dient een man zichzelf op een bepaald punt in het leven te voorzien van een wereldkaart). We drinken nog wat bij Zwart. Chiel gaat weg en even later heb ik mijn tweede wegtrekker van de dag.

Daarna is het slapen en een douche nemen want ik ben volkomen uitgeput en ik zweet constant. Het is het einde van On the road. Ik ben een matglanzend oerwoudmeisje wat nooit niet heeft gezweet: ik zweet niet, ik leef.

Meer, meer, u wilt meer »

Scrotum-tum

Ziek zijn is geen zonde

Woensdag 23-06-‘10
14:00 - Kennismaking met een van de verpleegster tijdens de behandeling. Ploni. Aardig.
14:30 - Oriënterend gesprek fertiliteitlaboratorium.
15:00 - Kleedje, wijn, vijver, kleine eendjes, liefde, gras en zon in het Vondelpark.

Donderdag 24-06-‘10
12:00 - Afgifte enkelvoudige spermaproductie.
13:00 - Bloedafname.
14:15 - Hartprestatie onderzoek.
16:00 - CT-scan van de hals.

Vrijdag 25-06-‘10
10:15 - Tussenevaluatie met de oncoloog; uitslag CT-scan buik (extra scan op dinsdag) en hals.
11:00 - Inleidend gesprek over het verloop van de cytostaticakuur.

Maandag 28-06-‘10
09:00 - Opname in cytostaticakamer 1.
10:00 - Intraveneuze inbreng ABVD (adriamycine; bleomycine; vinblastine; dacarbazine).
12:00 - Middagmaaltijd.
17:00 - Avondmaaltijd.

Meer, meer, u wilt meer »

Schema (Tisch)

Kenners weten waarom

Vrijdag 04-06-‘10
Telefoontje huisarts (meteen komen)
Grappen op het werk -littekenweefsel ivm knietje vechtpartij- vetbult - whatever
Bezoek huisarts - ongerust - doorverwijzing Prinsengracht

Dinsdag 08-06-’10
O.L.V.G. Prinsengracht - lelijke pasfoto
- echoscopie niet goed - röntgenfoto’s niet goed.
O.L.V.G. Prinsengracht - doorverwijzing O.L.V.G. Oosterpark
O.L.V.G. Oosterpark - celpunctie -pijn, gelachen van de pijn - CT-scan - hete contrastvloeistof. In´t Kruis.

Maandag 14-06-‘10
12:30 - Uitslag: niet goed. Groot gezwel tussen longen. Gehuild met vader. Ik begon. Gehuild met mijn moeder. Het is niet goed. Op het bankje, in het Oosterpark, met mijn zusje erbij is het, terwijl het nederlands elftal speelt en de vuvuzela’s huilen, kankerdingen, niet goed.

Meer, meer, u wilt meer »

De Sjeik

Even Pinnen

Om van het hele gezeik af te zijn heb ik internetbankieren aangevraagd. Over een jaar weet ik niet beter. Ben dol op overschrijvingskaarten maar ze zijn uit de tijd, schijnt. Ik weet nog dat ik voor het eerst een betaalrekening had, geld pinde en met spanning het afschrift afwachtte. ‘Misschien hebben ze het wel niet gemerkt! ‘ Overschrijvingskaarten waren heilige documenten. In een map. Gaat het verder niet om. Is het eigenlijk niet dubbelop; ‘geld pinnen’? Laat maar zitten.

De zaak is deze: er is mij een geweldig succes door de neus geboord, voor de neus langs gegaan, even voor de neus gehouden, etc. Ik zag dus voor me dat - over een tijdje - niemand meer pint. Pinnen wordt ouderwets, binnenkort betaalt iedereen met telefoon of laptop. Nou had ik een betaalsysteem in gedachten (ingewikkeld, met databases; matrixen, variastaffels en excelsheets) waarbij de uitwisseling van rekeningnummers in een ‘godver’ en een ‘pfffffff’, oftewel de ons aller welbekende vloek en een zucht zou kunnen plaatshebben. Ideale naam voor deze octrooiprooi; deze patentpracht: ping. Gewaagde maar goede slogan: even pinnen, zo gepingd.

Bestáát dat ping niet alleen al tijden, het is nog godvergeten populair ook! Geen zwarte braam zonder ping!

Ik word oud. Dingen gaan snel deze dagen. Het voelt alsof de wereld stilstaat en ik achteruit loop. Ik ga in de schuur met een beitel aan een berg oude fietsen verder knutselen, aan wat een perpetuum mobile moet worden.

Lekker hard de cassetterecorder aan. Mét autoreverse erop. Je moet tenslotte met je tijd meegaan. Heb trouwens wel al een nieuwe naam voor mijn betaalproject (het zal in de beginfase namelijk vaak genoeg fout gaan): bam.

PRENTE MAILMOEDER

Stuk

Ik bevind mij in een lastig parket. Gisteren heb ik mijn HD-systeem bezorgd gekregen (Vlaams, en een groot woord bovendien, ‘bezorgd’: ik ben nooit thuis dus ik heb het van het postkantoortje gehaald) en ik ging vrolijk aan de slag om mijn absurd grote televisie (via via verkregen) te pooieren naar een beeldkwaliteit die tijdens het komende WK elk stadion in Zuid-Afrika laat verbleken (nothing implied here).
Ik pakte een biertje uit m’n koelkast en nam een slok. Toen sloot ik de HDMI-kabel en voedingskabel aan, weerlegde de coaxkabel en verzette de input van de LG van TV naar HDMI2 om vervolgens het mediakastje te activeren en de zenders in te delen. Toen zette ik mij neer op de bank met inmiddels het vierde biertje en belde de klantenservice omdat ik welgeteld 120 seconden van mijn HD-kanalen kon genieten voordat elke zender consequent op zwart ging (meer: donkerblauw).
Bij de klantenservice kenden ze het probleem (dat is meteen matig nieuws). Maandag kon er een monteur worden langsgestuurd om een nieuw kastje te plaatsen. Mooi zo. Echter; ik heb het niet kunnen laten - natuurlijk niet - om een paar dingen te proberen; de input veranderen naar alleen digitale ontvangst met verliesneming van HD kwaliteit; kabels omdraaien; bidden en vriendelijk vragen aan het apparaat of het wellicht zou kunnen gaan functioneren, omdat ik graag een mooi beeld wilde hebben. Niets. Dan. Storing.
Nou ben ik niet zo’n televisiekijker, maar ik vind twee minuten per kijkervaring toch echt te kort. Als dat de attentiespanne van de hedendaagse tv-kijker is … Enfin. Ik stelde me aan, de storing was bekend. Groot is dan ook mijn spijt dat ik eerst een beetje geschud heb met mijn nieuw verworven multimediacentrale, om er vervolgens een flinke mep op te geven.
Meer, meer, u wilt meer »

(no subject)

U mag mij noemen: de soevereine; de heilige; bron van vrede; machtige beschermer en onderwerper; de verhevene; schepper, maker en vormer; bedekker van alle zondes; de schenker. U mag mij noemen: de alvoorziende; de alwetende; de begrenzende; de verheffer; schenker van eer; rechtvaardig, verdraagzaam en groot, vergevingsgezind, waarderend en hoog, de allergrootste zo u wilt; de bewaker; de behouder; de alles berekenende; edel, waakzaam en wijs.
Graag ben ik liefderijk; luisterrijk en getuige; voogd; sterk en vriend voor altijd; levengevend en levennemend; de eerste en de laatste; openlijk en geborgen; beschermer: allerhoogst en liefdadig, vergeldend en vergevingsgezind, mild en hard, geleidend en geduldig. U mag mij noemen: Leider van de leer; voldoende; enige en eeuwige, de heer van majesteit en eer. Maar noem mij geen mens, een mens te zijn doet teveel zeer.

PRENTE MAILMOEDER

Boekenweek!

En Prente ligt natuurlijk weer onder.